Ventrikuloperitoneal sant enfeksiyonu gelismis cocuklarin etiyolojik ve prognostik acilardan degerlendirilmesi.
Article Type: Letter to the editor
Author: Celebi, Solmaz
Pub Date: 12/01/2010
Publication: Name: Journal of Pediatric Infection Publisher: Aves Yayincilik Audience: Academic Format: Magazine/Journal Subject: Health Copyright: COPYRIGHT 2010 Aves Yayincilik ISSN: 1307-1068
Issue: Date: Dec, 2010 Source Volume: 4 Source Issue: 4
Accession Number: 295258231
Full Text: Sayin Editor,

Telhan ve arkadaslarinin (1) " Ventrikuloperitoneal sant enfeksiyonu gelismis cocuklarin etiyolojik ve prognostik acilardan degerlendirilmesi" baslikli calismalarini ilgiyle okudum. Yapilan calismalarda; sant enfeksiyonu insidansi <%1 -40 arasinda degismektedir, ortalama % 10-15 olarak bildirilmektedir (2-5). Telhan ve arkadaslarinin calismasinda (1), sant enfeksiyonu olan 40 olgu degerlendirilmis olup sant enfeksiyonunun ortalama 77.5 gun icinde (10-300 gun) gelistigi bildirilmektedir. Literaturde sant enfeksiyonunun %70 olguda sant takilmasindan sonra 1 ay icinde, %90'i ilk 6 ay icinde gelistigi bildirilmektedir (4,6). Telhan ve arkadaslarinin calismasinda (1), hidrosefalinin nedeni olarak, %60 olguda konjenital malformasyon (meningomyelosel, Dandy-Walker malformasyonu vb.), %12.5'inde enfeksiyon (tuberkuloz ve pnomokok menenjiti vb.) ve %10'unda intrakraniyal kanama olarak saptanmistir. Cocuklarda hidrosefalinin en sik nedenleri arasinda meningomyelosel, meningosel, intraventrikuler kanama, konjenital kistler, santral sinir sistemi (SSS) tumorleri ve SSS enfeksiyonlaridir (7). Sant enfeksiyonu olan olgularin cogu spesifik olmayan semptom ve bulgularla basvurur. Ates yuksekligi (% 14-92), bas agrisi, kusma, bulanti, irritabilite (%68-72), deri degisikligi (sant trasesinde kizariklik, odem ve hassasiyet; %24), beslenme degisikligi (%17), abdominal distansiyon, ileus, karin agrisi ve ishal (%24) gorulmektedir (4,8). Nadiren santral sinir sistemi enfeksiyonun klasik semptom ve bulgulari olan ense sertligi, fontanel kabarikligi, mental degisiklik, kraniyal sinir paralizi ve papil odemi gorulur. Literaturle uyumlu olarak bu calismada, olgularin en sik gorulen belirti ve bulgulari ates yuksekligi (%95), kusma (%82.5) ve mental durum degisikligi (%55) oldugu bildirilmektedir. Telhan ve arkadaslarinin calismasinda (1), olgularin %42'sinde cogunlugunun koagulaz negatif stafilokoklarin olusturdugu polimikrobiyal mikroorganizma, %30'unda Staphylococcus epidermidis ve Staphylococcus aureus, %5'inde Brucella spp. %7.5'inde Candida albicans ve %2.5'inde Pseudomonas aeruginosa uremesi saptanmistir. Sant enfeksiyonlarinda siklikla gram pozitif bakteriler ozellikle stafilokoklar etkendir. Koagulaz negatif stafilokoklar; S.epidermidis, S.capitis, S.hominis %40-70 olguda izole edilir (2). S.aureus ikinci siklikta izole edilen patojen olup oran % 10-40 arasinda degismektedir. Diger gram pozitif organizmalardan grup A streptokoklar, enterococcus, propionobacterium, corynebacterium, Haemophilus influenzae, Streptococcus pneumoniae, Neisseria, meningitidis etken patojenlerdir (4,5). Gram negatif bakteri % 5-25 olguda etkendir; E.coli, Klebsiella, Proteus sik gorulurken Pseudomonas ve Acinetobakter daha az etkendir. Gram negatif bakteriler meningomyeloselli ve ozellikle ventrikuloperitoneal (VP) santin distal ucunun perkutan trokarla peritoneal kaviteye yerlestirildigi olgularda daha siktir, nozokomiyal VP sant menenjitinde gram negatif bakteriler (%40-60 arasinda) daha sik etken patojendir. Yapilan calismalarda E.coli %52, K.pneumoniae %22; Proteus spp. %9, P.aeruginosa %4, enterobakter %4 oraninda bildirilmistir (2,8). Kandida %6-17 oraninda sant enfeksiyonunda etkendir, bakteriyal menenjit nedeniyle genis spektrumlu antibiyotik kullanimi, steroid tedavisi, uriner ve intravenoz kateter kandida enfeksiyonu riskini artirir. Bu calismada, sant enfeksiyonunda etken olasiligi dusuk olan Brucella spp.'nin %5 olguda saptanmasi dikkat cekicidir, koagulaz negatif stafilokok ve S.aureus orani beraber verilmis, ancak ayri olarak etken sikliginin verilmesinin uygun oldugunu dusunuyorum. Telhan ve arkadaslarinin calismasinda (1), sant enfeksiyonlu olgularin %40'inda sant cikarilarak eksternal ventrikuler direnaj uygulanmis, %27.5 olguda sistemik antibiyotik tedavisi yani sira intraventrikuler tedavi verildigi bildirilmektedir. Sant enfeksiyonunda optimal tedavi sekli santin cikarilmasi ve BOS steril hale gelene kadar gecici eksternal ventrikuler direnajla birlikte sistemik antibiyotik tedavisi uygulanmasidir (3,9). Sistemik tedavinin 48. saatinden sonra BOS steril degilse intraventrikuler tedavi onerilmektedir (10-12). Bu calismada, hastanede yatis suresi ortalama 38.4 gun olup, olgularin %52.5'i 30 gunden daha uzun sure hastanede kalmistir. Tedavi suresi etken organizmaya, BOS'un steril oldugu zamana, BOS'taki enflamasyonun agirligina ve olgunun klinik yanitina bagli olarak degisir. Tedavi baslangicinda santi cikarilan olgularda etken koagulaz negatif stafilokok ise ilk negatif BOS kulturunden sonra 5-7 gun daha tedavi verilmelidir (13). Streptokoklarda BOS sterilizasyonundan sonra 7-10 gun, S. aureus'ta 10 gun ve gram negatif etkenlerde 10-21 gun daha tedavi verilmelidir. Baslangicta santin cikarilmadigi olgularda ise tedavi suresi degiskendir. Beyin absesi veya ampiyem gelisen olgularda tedavi suresi daha da uzundur (14). Telhan ve arkadaslarinin calismasinda (1), mortalite orani %12.5 olarak saptanmistir. Sant enfeksiyonunda, mortalite orani gram pozitiflerde %10, gram negatiflerde %2539 olarak bildirilmektedir, yenidoganlarda gram negatif sant enfeksiyonunda mortalite orani %80'e yukselmektedir (3,4,8).

Sonuc olarak sant enfeksiyonu, ventrikuloperitoneal sant komplikasyonu olup, tedavi guclugu ve uzun sure yatis gerektirmesi yaninda onemli oranda mortalite ve morbidite neden olmaktadir.

Dr. Solmaz Celebi

Uludag Universitesi Tip Fakultesi Cocuk Sagligi ve

Hastaliklari Anabilim Dali, Cocuk Enfeksiyon Hastaliklari

Bilim Dali, Bursa, Turkiye

Tel.: +90 224 295 04 25

E-posta: solmaz@uludag.edu.tr

doi: 10.5152/ced.2010.39

Kaynaklar

(1.) Telhan L, Cavusoglu F, Musluman M, Turkmenoglu O, Cetinkaya F. Ventrikuloperitoneal sant enfeksiyonu gelismis cocuklarin etiyolojik ve prognostik acilardan degerlendirilmesi. J Pediatr Inf 2010; 4: 100-3.

(2.) Yogev R. Central Nervous System Shunt-Related Infections. In; Jenson HB, Baltimore RS. W.B. Saunders Company Philadelphia 2002; pp 651-6.

(3.) Schreffler RT, Schreffler AJ, Wittier RR. Treatment of cerebrospinal fluid shunt infections: a decision analysis. Pediatr Infect Dis J 2002; 21: 632-6.

(4.) Mancao M, Miller C, Cochrane B, et al. Cerebrospinal fluid infections in infants and children in Mobile, Alabama. Acta Pediatr 1998; 87: 667-70.

(5.) Filka J, Huttova M, Tuharsky J, et al. Nosocomial meningitis in children after ventriculoperitoneal shunt insertion. Acta Pediat 1999; 88: 576-8.

(6.) Carraccio CL, Schwartz ML, Blotny KJ, Fisher MC. Ventriculer fluid pleocytosis in children with ventriculoperitoneal shunts. Pediatr Infect Dis J 1996; 16: 705-6.

(7.) Morris A, Low De. Nosocomial bacterial meningitis, including central nervous system shunt infections. Infect Dis Clin North Am 1999; 13: 735-50.

(8.) Stamos JK, Kaufman BA, Yogev R. Ventriculoperitoneal shunt infections with Gram-negative bacteria. Neurosurgery 1993; 33: 858-62.

(9.) Anderson EJ, Yogev R. A rational approach to the management of ventricular shunt infections. Pediatr Infect DisJ 2005; 24: 557-8.

(10.) Haines SJ. Efficacy of antibiotic prophylaxis in clean neurosurgical operations. Neurosurgery 1989; 24: 401-5.

(11.) Kaufman BA. Infections of cerebrospinal shunts. In: Scheld WM, Whitley RS, Durack DT (eds): Infections of Central Nervous System, 2 edition, Philadelphia: Lippincott-Raven, 1997; 29, pp 555-77.

(12.) Swayne R, Rampling A, Newsom SW. Intraventricular vancomycin for treatment of shunt-associated ventriculitis. J Antimicrob Chemother 1987; 19: 249-53.

(13.) Tunkel AR, Drake JM. Cerebrospinal fluid shunt infections. In: Mandell GL, Bennett J, Dolin R, (eds). Principles and practice of Infectious diseases. Seventh edition. Philedelphia, PA: Elsevier, 2010: 1231-6.

(14.) Wang KC, Lee HJ, Sung JN. Cerebrospinal fluid shunt infection in children: efficiency of management protocol, rate of persistent shunt colonization, and significance of " off-antibiotics" trial. Childs Nerv Syst 1999; 15: 38-43.

Yanit:

Sayin Editor,

Sayin Dr. Celebi'nin "Ventrikuloperitoneal sant enfeksiyonu gelismis cocuklarin etiyolojik ve prognostik acilardan degerlendirilmesi" baslikli calismamiza gosterdigi ilgiye tesekkur ederiz.

Dr. Celebi mektubunda hastalarimizda sorumlu mikroorganizma olarak %5 Brucella spp. saptanmasini dikkat cekici olarak buldugunu ifade etmektedir. Bunun sebebi, hastalarimizin toplumun sosyoekonomik yonden alt gelir gruplarindan gelmesi ve bu populasyonda Brusella enfeksiyonlarinin sik olmasi olabilir.

Sayin Celebi ayrica yazida koagulaz negatif stafilokok ve Staphylococcus aureus oraninin beraber verilmesinin uygun olmadigini ifade etmektedir. Burada da ureyen mikroorganizmalarin hepsi icin tur tiplendirmesi yapilmamasi sebebiyle ve sayilarin az olmasindan dolayi hepsinin ayni sekilde ifade edilmesi amaclanmistir.

Sayin Celebi'nin konu ile ilgili verdigi ayrintili literatur bilgilerine ve tartismaya da ayrica tesekkur ederiz.

Dr. Feyzullah Cetinkaya

Maltepe Universitesi Tip Fakultesi Hastanesi

Maltepe, Istanbul, Turkiye

Tel.: +90 216 399 97 50

E-posta: feyzulkaya@gmail.com
Gale Copyright: Copyright 2010 Gale, Cengage Learning. All rights reserved.